در تفسیر کشف الاسرار آمده:از پیر طریقت پرسیدند آدم در دنیا تمامتر بود یا در بهشت؟
گفت در دنیا،چون در بهشت در تهمت خود بود و در دنیا در تهمت عشق.پس گمان هر که،
این خواری آدم بود که او را از بهشت راندند،آن از علو همت آدم بود که متقاضی عشق به
درسینهء آدم آمد و جمال معنی بر او کشف کرد.آدم جمالی دید بی نهایت زیبا که جمال هشت
بهشت در جنب آن ناچیز بود.همت بزرگ وی دامن او را بگرفت که اگر هرگز عشق
خواهی باخت،بر این درگه باید باخت!

گر لابد جان به عشق باید پرورد               باری غم عشق چون تویی باید خورد

فرمان آمد ای آدم حالا که قدم در کوی عشق نهادی از بهشت بیرون شوکه این سرای راحت
است و عاشقان را با سلامت چه کار؟که همواره عاشقان در حلقه ی دام بلایند!

عشقت به در من آمد و در،در زد             در باز نکردم آتش اندر در زد!

ذانون مصری گفت:ابلیس را دیدم که چهل روز سر از سجده بر نداشت.گفتم ای
بیچاره بعد از بیزاری از سجده و آن همه لعنت این چه عبادت است!؟گفت:
اگر من از بندگی معزولم،او که از خدایی معزول نیست!

...