به منبر واعظی می گفت روزی               که هر کس این دعا یکبار بخواند

خدا حورش به جنت بخشد آنقدر             که از تعداد آن عاجز بماند

به هر دم با یکی عیشی نماید               به هر گه از یکی کامی ستاند

زنی ایراد کرد و گفت یا شیخ                  زنان را پس که در دامان نشاند!؟

اگر حور آنقدر باشد فراوان                      که ما را آب بر آتش فشاند!؟

بگفتش شیخ کای بانو مخور غم               دهان باز بی روزی نماند!