خوش میرود بدینسان دنیا به کامتان
بی دردهای بسته به دنیا دوامتان

بوی دروغ و شهوت و نیرنگ میدهد
بی شرمهای فربه طنین کلامتان

یک عمر در میان لجن دست و پا زدید
در میان چرک و تعفن تمامتان

از سفره های فقر خجالت نمی کشید
این لقمه های چربی و لذت حرامتان

بی دردهای از انسانیت بدور
همان بهتر که کرگدن بگذارند نامتان

...

داد درویشی از سر تمهید
سر گریان خویش را به مرید

گفت که از دوزخ ای نکو کردار
قدری آتش به روی آن بگذار

بگرفت و ببرد و باز آورد
عقد گوهر ز درج غاز آورد

گفت که در دوزخ هر چه گردیدم
درکات جحیم را دیدم

آتش و هیزم و ذغال نبود!
اخگری بهر اشتعال نبود

هیچ کس آتشی نمی افروخت
هر کسی از آتش خویش میسوخت!

**********

میخانه ها را وا کنید ای باده خواران
پیمانه را احیا کنید ای می گساران

باده در ساغر کنید توبه ای دیگر کنید
خرقه از تن بر کنید
توبه ها را بشکنید آمد بهاران

یادی از آیین مستانی کنید
مست پنهانی کنید
تا سحر پیمانه گردانی کنید
مست پنهانی کنید
روز و شب معشوقه بازیهای عرفانی کنید
مست پنهانی کنید

عاشقان غوغا کنید
بر دل شیدا کنید

یک نفس گر میتوان ساغر زدن
پس چرا اندیشه ی فردا کنید
غصه از سر وا کنید
پیمانه را احیا کنید ای بیقراران

توبه ها را بشکنید آمد بهاران!