وقتی که آرام چشمهایم را میبندم

و تشنگی تنم را

به جرعه ای خواب

فرو مینشانم

بیخ گوش من وزوز نکن

با همین پیف پاف میکشمت!

...

اعتراف میکنم:
روزی روزگاری هنگام کودکی
بعد از کشتن بچه گربه ای بر مویه های مادرش گریستم!
اعتراف میکنم:
هیچگاه در دادگاه خودم برعلیه خودم قاضی منصفی نبوده ام!
اعتراف میکنم:
گاهی دزد بوده ام اما خائن نبوده ام!
اعتراف میکنم:
همیشه چیزی برای پنهان کردن خودم در آستینم هست!
اعتراف میکنم:
گاهی دوست دارم دیگران دوستم بدارند!
اعتراف میکنم:
از شناخته شدن آنچه هستم میرسم!
اعتراف میکنم:
گاهی از زندگی میترسم!
اعتراف میکنم:
گاهی صداقتم برخاک سیاهم نشانده!
اعتراف میکنم:
از گفتن دوستت دارم میترسم!
اعتراف میکنم:
دیگه ازین اوضاع خسته شدم!
اعتراف میکنم:
...

ای عاشقان ای عاشقان پیمانه را گم کرده ام
زان می که در پیمانه ها اندر نگنجد خورده ام
ای پادشاه صادقان چون من منافق دیده ای؟
با زندگانت زنده ام با مردگانت مرده ام!

                             دردا و دریغا که ازان خاست و نشست

                              خاکی است مرا بر سرو بادیست به دست

سلیمان پیغمبر که باد و دیو و مرغ همه در تسخیر او بودند روزی به تخت پادشاهی

نشسته بود و آن تخت با دیگر ارکان دولت و اولیائ مملکت بر پشت باد اندرهوا

نشسته بود!مورچه ای براه وی آمد و گفت:ای پیغمبر،خداوند با تو چه کرامت در این

جهان کرده!؟جواب داد چنانکه میبینی باد را بفرمان من کرده!گفت ای پیغمبر خبر داری

که این چه اشارت است!؟

می گوید:آنچه را بتو ازین مملکت دادند همچون باد است از باد در دست داشتن چه

حاصل!؟

به کدام بیشه ی شب خفته ای
کدام اهرمن راهزن بسته بر تو راه را!؟
بیا و تقسیم کن داروی شفا بخش عدالت را بین دردمندان

بیا و ترجمه کن صندوق ذخیره ی ارزی
و حسابهای کلان بانکهای سوییس را!

بیا و گرما ببخش به تن سرما برده ی پیرزنی
در روستایی دور
که با چشمانش
چراغ بی نفتش را نفرین میکند!
درست همزمان با سالی که صادرات نفت
از مرز چندین میلیون بشکه در روز گذشت!

بیا و حرمت بنه انسان را
پیش ازانکه سر سرو اندامان
در خجلت بودن خویش
خاک را
به شقایق خون آذین کنند!

بیا که تن خسته ی مردان مرد
با شهوت هم آغوشی مرگ
بی قرار گلوله و باتوم و گازهای اشک آور
آزادی را فریاد میزنندو
تو را!

...

خوش میرود بدینسان دنیا به کامتان
بی دردهای بسته به دنیا دوامتان

بوی دروغ و شهوت و نیرنگ میدهد
بی شرمهای فربه طنین کلامتان

یک عمر در میان لجن دست و پا زدید
در میان چرک و تعفن تمامتان

از سفره های فقر خجالت نمی کشید
این لقمه های چربی و لذت حرامتان

بی دردهای از انسانیت بدور
همان بهتر که کرگدن بگذارند نامتان

...

طوطیان در شکرستان کامرانی میکنند

وز تحسر دست بر سر میزند مسکین فقیر!

داد درویشی از سر تمهید
سر گریان خویش را به مرید

گفت که از دوزخ ای نکو کردار
قدری آتش به روی آن بگذار

بگرفت و ببرد و باز آورد
عقد گوهر ز درج غاز آورد

گفت که در دوزخ هر چه گردیدم
درکات جحیم را دیدم

آتش و هیزم و ذغال نبود!
اخگری بهر اشتعال نبود

هیچ کس آتشی نمی افروخت
هر کسی از آتش خویش میسوخت!

**********

میخانه ها را وا کنید ای باده خواران
پیمانه را احیا کنید ای می گساران

باده در ساغر کنید توبه ای دیگر کنید
خرقه از تن بر کنید
توبه ها را بشکنید آمد بهاران

یادی از آیین مستانی کنید
مست پنهانی کنید
تا سحر پیمانه گردانی کنید
مست پنهانی کنید
روز و شب معشوقه بازیهای عرفانی کنید
مست پنهانی کنید

عاشقان غوغا کنید
بر دل شیدا کنید

یک نفس گر میتوان ساغر زدن
پس چرا اندیشه ی فردا کنید
غصه از سر وا کنید
پیمانه را احیا کنید ای بیقراران

توبه ها را بشکنید آمد بهاران!