انسان تنها نشسته بود
با غم و اندوهی فراوان
همه ی حیوانات دور او جمع شدندو گفتند:ما دوست نداریم تو را غمگین ببینیم!
هر آرزویی داری بگو تا ما برآورده کنیم
انسان گفت:به من قدرت بینایی عمیق بدهید
کرکس گفت:بینایی من مال تو!
انسان گفت:می خواهم نیرومند باشم!
پلنگ گفت:مانند من نیرومند خواهی شد!
انسان گفت :میخواهم اسرار زمین را بدانم
مار گفت:نشانت خواهم داد!
پس همه ی حیوانات رفتند و وقتی انسان همه این هدایا را گرفت رفت،
و آنگاه جغد به بقیه حیوانات گفت:انسان دیگر خیلی چیزها را میداند و قادر است
کارهای زیادی بکند!ناگهان من ترسیدم!
گوزن گفت:انسان به آنچه میخواست رسید آیادیگر غمگین نخواهد بود؟
جغد گفت:نه!حفره ای در درون انسان دیدم،
اشتیاق و حرصی شگرف که کسی را یارای پر کردن آن حفره نیست!
همان چیزی که او را غمگین خواهد ساخت،
حرص او بیشتر و بیشتر خواهد شد تا روزی که دنیا خواهد گفت:
من دیگر چیزی ندارم که به تو ببخشم همه چیز تمام شده است!

............................

همه ی ما دلتنگی را حس کرده ایم،لحظاتی که هیچ کدام از داشته هایمان نتوانسته
آرامش را به ما برگرداند!شاید بارها در میان دوستان،خانواده،همراه با عزیز ترین
کسانمان باز تنهایی و اندوه روح ما را در برگرفته وحفره ای عمیق را در درون
خویش احساس کرده ایم...و هر بار که با این احساس روبرو شده ایم
نتوانسته ایم این حفره را بپوشانیم.براستی آیا میتوان این حفره را با چیزی پر کرد!؟
قدرت؟پول؟شهرت؟شهوت؟....
عشق...؟

خواستم خشت خم گیرم ومی از لب جام

چرخ دوری زد و خشت بر ایوان زد!

میدونی حال سگی یعنی چی؟

..

هر چه آن خسرو کند

      شیرین بود!

آندم که مرا می زده در خاک سپارید
       
           زیر کفنم خمره ای از باده گذارید

تا در سفر دوزخ ازین باده بنوشم

           بر خاک من از سایه ی انگور بکارید

آن لحظه که با دوزخیان کنم ملاقات
          
           یک خمره شراب ارغوان برم به سوغات

هرقدرکه درخاک ننوشیدم ازین باده ی صافی

          بنشینم و با دوزخیان کنم تلافی

جزساغرو میخانه و ساقی نشناسم

          بر پایه ی پیمانه و شادیست اساسم

گر همچو همای از عطش عشق بسوزم

          از آتش دوزخ نهراسم نهراسم

ملاقات با دوزخیان گروه مستان

                                                خمره ای

                                                 پیمانه ای

                                                 قلندری

                                                روز بی مستی

                                 هشیاری شب در پی است ساقی

                                               ساقی،ساقی

                                         روا مدار اینگونه شبی! 

...