سیاه مست

	سیاه مست
	شبهای هجر را گذراندیم و زنده ایم مارابه سخت جانی خود این گمان نبود

من کیم در گوشه ای تنهاترین!

گرچه مستیم و خرابیم چو شبهای دگر

باز کن ساقی مجلس سر مینای دگر

امشبی را که درآنیم غنیمت شمریم

شاید ای جان نرسیدیم به فردای دگر

مست مستم مشکن قدر خودای پنجه ی غم

من به میخانه ام امشب تو برو جای دگر

***

زندگی رونوشت و پانوشت نمی خواد هر چه هست در لحظه لحظه ی عمر نازنین ماست!

این لحظه را چه کردی!؟

کی شهامت داره بگه!؟

آیا دراین دیار کسی هست که هنوز از از روبرو شدن با چهره ی فنا شده خویش وحشت نداشته باشد؟؟؟

+ نوشته شده در دوشنبه نوزدهم آذر 1386ساعت 15:43 توسط فقیر |

امان از قبا چه یه لا چه دولا

سیدعطاءالله مهاجرانی : حمله بر درویش یک قبا

بی دلیل نیست که حافظ را حافظه فرهنگی مردم ما خوانده اند:
به تنگ چشمی آن ترک لشکری نازم
که حمله بر من درویش یک قبا آرد

درویشان یک لا قبا یکی دو سالی ست, که در سایه ی دولت مهر ورزی ، حسینیه و خانقاه شان ویران می شود. باز داشت می شوند و تحقیر و توهین.دراویش چه آزاری و یا چه آسیبی برای حکومت دارند؟ آنان فهم خودشان را از دین و شریعت دارند. نه روزنامه دارند و نه رادیو و نه تلویزیون. حکومت چه هراسی از آنان دارد؟
اگر جوانان به دراویش اقبال می کنند، چرا در جستجوی علت بر نیاییم؟ وقتی دین ابزار خشونت و قساوت شد، بدیهی ست که جوانان و حتی میان سالان به سوی جایی می روند و گرد چراغی جمع می شوند که از محبت می گوید.
مرحوم حاج محمد راستین قطب دراویش گنابادی همشهری ما بود. خانه اش در کوچه راستین بود. پدرم یک وقتی در خانه ایشان کار می کرد، می گفت عده ای از کارگر ها از بروجرد آمده اند. تمام مدت کار ذکر می گویند. صلوات می فرستند. حاج محمد راستین غروبا برای قدم زدن از خانه بیرون می آمد. موی سریکدست سپید و سبیل نقره ای ، قامت بلند، عبای قهوه ای روشن.همه به او احترام می گذاشتند. در کوچه راستین،زندگی می کرد، خانقاهش هم در آن کوچه بود؛ مسجد ااکبر هم همان کوچه بود. آیه الله امامی خوانساری در مسجد نماز می خواند. یک بار نشد که ایشان تعریضی به خانقاه راستین داشته باشد...روزی سخن بر سر مولانا جلال الدین بود، آیه الله امامی گفت: اگر می خواهی لطافت مثنوی را دریابی از راستین بپرس!
سی سال بعد! یکی از دانشجویانم- در مرکز فیلمسازی باغ فردوس- به من گفت، از دوستداران دکتر تابنده ست.باعث خیر شد، از نزدیک با دکتر نورعلی تابنده آشنا شدم. انسانی وارسته، دانشمند، حکیم و صاحب نظر. طبیعی ست که انسانی با مشخصات و جذابیت های او حلقه ای از دوستداران و مریدان پیدا می کند.مگر می شود با زور حلقه محبت را شکست؟
در سال های اخیر با مولانا شیخ ناظم افندی آشنا شدم.کتاب " میناگران" را در باره ایشان نوشته ام. انصاف این است که همه ی آنانی که در عمر خود دیده ام. و از آنان نکته ها آموحته ام، یاد و نامشان برای همیشه برایم گرامی ست، اما انصاف این است که شیخ ناظم چیز دیگری ست...نکته هایی که می گوید ، تفسیری که از آیات قرآنی می کند به وصف نمی آید...البته در لفکه قبرس ترک هم در زیر سایه حکومت قبرس که داعیه رژیم لاییک دارد و در آغوش ترکیه است؛ از نماز جمعه شیخ ناظم جلوگیری کرده اند. دیگر نماز جمعه را در خانقاهش می خواند...این انسان های وارسته، اهل نظر که خاک را به نظر کیمیا کنند، چه ضرری برای حکومت دارند؟
در دوران دانش آموزی همیشه فکر می کردم که اراک بدون حاج محمد راستین با آن سیما و هیبت دوست داشتنی چیزی کم دارد.این اندیشه و عشق در سراسر تاریخ و فرهنگ ما جاری ست، مگر می توان آن را حذف کرد.

می شود فرهنگ ایران را از عرفان و تصوف زدود؟

+ نوشته شده در چهارشنبه هفتم آذر 1386ساعت 9:0 توسط فقیر |

صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو

درباره وبلاگ

پرنده پنج خصلت داشت

نخستین اوج در پرواز

سپس پرواز بی همراه

سه دیگربه منقارش

هدف گیردفراز کهکشانرا

چهارم رنگ بی رنگی

ودرپایان

نوایش همچنان نجوا

نوشته های پیشین

تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
مرداد 1386

پیوندها

سما
فقرای بروجرد
فلان ابن هیچکس
اشکان
دخترک
مروارید عرفان
کاردو
حمید
طرقه
بهلول
نغمه
شعبده باز
حنظله
شبلی
کژال
شان
سید ابراهیم نبوی
اصغر آقا
داستان حرفه ای
سارگل ورزوگار بی شوهری
آنجلینا
خط سوم
سید علی صالحی
nobody
محسن جمشيدي
جیغ بنفش
سوشیانت و اقلیما
گنجور(سخن سرایان پارسی)
یه آشنا
مهر و ماه
تب نوشته های یک پیامبر دیوانه
دل نوشته های یک مادر و ...
بنفش
مترسک فیلسوف
بهاره
اندر میان
اصلن به تو چه!؟
من و عمویی
من و من(همه یک منن این دومنه)
فقر و درویشی(فقیر مهر)
نیروانا یزدانی
مژگان مشتاقی
ماروت(یه آدم)
دل نوشته های روزها ی مجردی(زری خانوم)
حسرت اشک(نیلوفر خانوم)
حافظ
تالی